Na een loopbaan van 42 jaar in het ziekenhuis, keerde Nelly na haar pensioen terug op de plek die voor haar als thuis voelt. Sinds 2020 is ze vrijwilliger in de centrale hal, waar ze haar ervaring, mensenkennis en warme benadering dagelijks inzet voor patiënten en bezoekers. Wat begon als een baan op haar zestiende groeide uit tot een levenslange verbondenheid en ook nu, op haar zeventigste, is ze nog altijd een vertrouwd gezicht in Laurentius.

In 1972, pas 16 jaar oud, zette ze haar eerste stappen binnen de toenmalige röntgenafdeling. ‘‘Ik begon als kantoormedewerkster’’, vertelt ze. “Later werd dat een functie als planningsfunctionaris.’’ Wat volgde waren 42 jaren gelukkige dienstjaren. ‘’Ik heb hier een geweldige tijd gehad en vele ontwikkelingen mogen meemaken. Van ratelende typemachines naar elektrische varianten en uiteindelijk naar automatische spraakherkenning. Dat is mooi om te zien.’’

In 2018 ging Nelly met prepensioen. Ze werd trotse oma. “Ik dacht: het is mooi geweest met werken, ik ga lekker genieten van het oppassen op de kleinkinderen.” En dat deed ze met alle liefde. “Samen met mijn man zorg ik voor de kleinkinderen, dat is heel waardevol en houdt je ook fit.” Toch begon het na een tijdje weer te kriebelen. “Ik merkte dat ik daarnaast ook behoefte had om weer iets buiten de deur te doen, onder de mensen te zijn.” Ze ging aan de slag op een zorgboerderij, maar merkte al snel wat ze miste. ‘’De reuring van het ziekenhuis. Dat blijft toch bijzonder.’’ In januari 2020 keerde ze terug, dit keer als vrijwilliger.

In de centrale hal is Nelly een vertrouwd gezicht voor patiënten. Ze ontvangt mensen, helpt bij aanmeldzuilen en meetkiosken, wijst de weg en biedt een luisterend oor. “Soms begeleid ik mensen naar de poli. Het is afwisselend werk en je krijgt er echt energie van.” Haar jarenlange ervaring komt daarbij goed van pas. “Ik ken de organisatie door en door.” Wat altijd is gebleven, is haar manier van omgaan met mensen. “Als iemand iets niet begrijpt, leg ik het rustig nog een keer uit. Iedereen is anders en ik probeer me altijd in de ander te verplaatsen.”

“Ik heb altijd gezegd dat ik op mijn zeventigste zou stoppen met vrijwilligerswerk. Maar nu het zover is, denk ik alleen maar: waarom eigenlijk? Ik kom hier nog steeds met zoveel plezier. Ik heb leuke collega-vrijwilligers en het geeft me veel voldoening.” De betrokkenheid van Nelly stopt niet bij haar werkdag. Ze volgt het ziekenhuis nog altijd op de voet. “Ik ben nieuwsgierig. Ik wil bijblijven, weten wat er speelt. Nieuwe ontwikkelingen of onderzoeken, ik vind het mooi om te zien hoe alles doorgaat.”

Na meer dan 48 jaar verbonden te zijn met het ziekenhuis, kijkt ze met een glimlach vooruit: “Misschien ga ik wel op naar de 50,” zegt ze lachend.